Ποιός θα είναι τελικά ο Έλληνας επίτροπος;

Σχόλιο στο άρθρο του Γιώργου Δαράτου (http://www.newstime.gr/?i=nt.el.article&id=19779):

Δεν θα υπήρχε καλύτερη απόδειξη της ειλικρίνιας των λεγομένων του κ. Παπανδρέου σχετικά με την αξιοκρατία από την διατήρηση του κ. Δήμα στη θέση του Επιτρόπου για το Περιβάλλον.

Πλεονεκτήματα
- Ο κ. Δήμας είναι ένας από τους πιο πετυχημένους επιτρόπους όχι της Ελλάδας (δεν τίθεται θέμα ότι είναι ο καλύτερος Έλληνας επίτροπος που πέρασε ποτέ) αλλά όλης της Επιτροπής. Νομίζω ότι του απονεμήθηκε και ένας τίτλος του τύπου "καλύτερος επίτροπος".
- Το χαρτοφυλάκιό του ήταν κεντρικό στο πεδίο της πράσινης ανάπτυξης που ευαγγελίζεται η ελληνική κυβέρνηση, οπότε θα μπορούσε να δημιουργηθεί καταπληκτική "εναρμόνιση" πολιτικών σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο.
- Ο κ. Δήμας δεν δίστασε να συγκρουστεί με την κυβέρνηση της ΝΔ και δεν χαρίστηκε στο κόμμα από το οποίο προέρχεται. Έχτισε ένα υπερκομματικό προφίλ και έχει κύρος στο Ευρωπαϊκό σκηνικό.
- Μπορεί να αποτελέσει το συνδετικό κρίκο για την προσέγγιση μεταξύ της ελληνικής κυβέρνησης (που ανοιχτά και κακώς κατά τη γνώμη μου έχει διατυπώσει την αντίθεσή της στο πρόσωπό του) και του Μπαρόζο.

Μειονέκτημα
Το μόνο μειονέκτημα (για τον κ. Παπανδρέου) φαίνεται ότι είναι η κομματική προέλευση του κ. Δήμα. Ε, ας το ξεπεράσει και ας αποδείξει έτσι ότι η αξιοκρατία που ευαγγελίζεται δεν μένει στα λόγια.

Έχει ανάγκη η Τουρκία την Ευρωπαϊκή Ένωση;

Σχόλιο στο άρθρο του Δημήτρη Τσαρούχα (http://www.newstime.gr/?i=nt.el.article&id=20092) στο newstime.gr.

Πολύ ενδιαφέρον άρθρο που, επιτέλους, θέτει τις παραμέτρους που πρέπει να εξεταστούν για να αναθεωρηθεί η στάση της Ελλάδας απέναντι στα ανοικτά ζητήματα με την Τουρκία.

Το δόγμα της εξημέρωσης του θηρίου είναι σε μεγάλο βαθμό ξεπερασμένο και πρέπει η ελληνική διπλωματία να ξυπνήσει από τη δική της ύπνωση και να αντιληφθεί ότι "παίζουμε σε ένα γήπεδο" μόνοι μας καθώς το παιχνίδι έχει πάει αλλού και με άλλους κανόνες.

Η γνώμη μου είναι ότι η διπλωματία γίνεται πλέον και σχεδόν αποκλειστικά με οικονομικούς όρους, επενδύσεις και συμφωνίες. Οι διπλωμάτες όλων των ανεπτυγμένων χωρών έχουν μετατραπεί σε μεσίτες προϊόντων και υπηρεσιών της χώρας τους και η στάση τους, θετική ή αρνητική, επηρεάζεται από την αγοραστική δύναμη και ανταπόκριση αυτού με τον οποίο διαπραγματεύονται, Ας μην ξεχνάμε ότι πολύ πριν τον Νταβούτογλου και το νέο-Οθωμανικό δόγμα, οι Τούρκοι είχαν αναθέσει στη Γαλλία να φτιάξει τρένα TGV, συναρμολογούσαν αυτοκίνητα και αεροπλάνα Ευρωπαίων και Αμερικανών.

Εμείς από την πευρά μας, με τη λεβεντιά και τον συνδικαλιστικό τσαμπουκά (Τουρκική λέξη) καταφέραμε να διώξουμε τη Citroen (Θυμάστε το Pony;), την Pirelli (και δεν θυμάμαι ποιον άλλον) και σήμερα, μια χούφτα άνθρωποι παλεύουν να διώξουν και τους Κινέζους από το λιμάνι.

Με αυτά τα δεδομένα η παρούσα οικονομική κατάσταση της χώρας αλλά και η απουσία φιλικού για τις ξένες επενδύσεις περιβάλλοντος και κανονιστικού πλαισίου που να προσφέρει ασφάλεια στον επενδυτή αδυνατίζουν σε μεγάλο βαθμό την διαπραγματευτική μας ισχύ.

Άποψή μου είναι ότι αν θέλουμε να γίνουμε πιο αποτελεσματικοί στην εξωτερική μας πολιτική θα πρέπει να δουλέψουμε άμεσα για την αποκατάσταση της οικονομίας μας, να ενισχύσουμε την εξωστρέφεια των ελληνικών επιχειρήσεων και να λύσουμε (αχαρακτήριστα) θέματα τύπου ΚΟΣΚΟ-ΟΛΠ.

Αφορμή για το σχόλιο αυτό είναι το άρθρο της 09/11/2009:
http://www.newstime.gr/?i=nt.el.article&id=20482

Όπως είχα ξαναγράψει όταν πρωτοαναλάμβανε η κυβέρνηση Παπανδρέου, το θέμα αυτό απαιτεί την παρέμβαση του ίδιου του Πρωθυπουργού.

Η κα. Κατσέλη (η οποία φέρει μεγάλο μερίδιο ευθύνης για την κατάσταση εξαιτίας της πολλά υποσχόμενης προεκλογικής της θέσης) απέτυχε και πρέπει να φύγει το θέμα από τα χέρια της. Η λύση Ανωμερίτη, λόγω της αδύναμης θέσης που αναλαμβάνει ως δ/νοντος συμβούλου του ΟΛΠ, θα είναι αναποτελεσματική οπότε το μόνο θετικό που μένει αυτή τη στιγμή είναι τα (άσφαιρα;) πυρά Παγκάλου.

Περιμένουμε τον κ. Παπανδρέου να αναλάβει πρωτοβουλία καθώς φαίνεται να είναι ο μόνος που μπορεί να λύσει το γόρδιο δεσμό ενός κόμπου που το ίδιο το ΠΑΣΟΚ βοήθησε να γίνει πιο σφικτός.

Η καθημερινή απαξίωση του λιμανιού και των κλάδων που ασχολούνται ή εξαρτώνται από αυτό δεν αξίζει σε καμιά περίπτωση όσο τα όποια εργασιακά δικαιώματα μιας χούφτας ανθρώπων που λόγω της νευραλγικής θέσης που κατέχουν μπορούν να πιέζουν ασφυκτικά όλη την οικονομία της χώρας. Οι λιμενεργάτες είναι σαν τους ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας, τους οδηγούς μέσων μαζικής μεταφοράς, ασθενοφόρων και απορριματοφόρων και ακόμα τους ξεναγούς σε αρχαιολογικούς χώρους. Όλοι αυτοί διαθέτουν τέτοια ισχύ που η εκάστοτε απεργία τους έχει τεράστιες συνέπειες.

Η κυβέρνηση πρέπει να δείξει ότι διαθέτει την σοβαρότητα, την αποφασιστικότητα και την πυγμή για να αντιμετωπίσει αυτές τις περιπτώσεις.

Γιώργο άλλαξέ τα όλα και πρώτο τον εαυτό σου!

Αφορμή του post στάθηκε το άρθρο που δημοσιεύτηκε στο Newstime
http://www.newstime.gr/?i=nt.el.article&id=12279

Δυστυχώς στη χώρα μας ελάχιστοι από εκείνους που έχουν το βήμα και διατυπώνουν δημόσιο λόγο (και άρα τους ακούν οι υπόλοιποι) διακατέχονται από πνεύμα αντικειμενικότητας, ψυχραιμίας, ρεαλισμού και ευθύνης.

Ο λόγος του κ. Παπανδρέου, ακόμα και τώρα που βρίσκεται στο κατώφλι της εξουσίας, παραμένει μηδενιστικός και ακραίος και άρα δε μπορεί να εμπνεύσει καμιά εμπιστοσύνη σε εκείνους που κατανοούν το εύρος και τη ρίζα των προβλημάτων της χώρας.

Τα προβλήματα δεν είναι στις προθέσεις του ενός αρχηγού ή του άλλου ούτε στην αποφασιστικότητα πολλών από τα στελέχη των κομμάτων. Βρίσκονται, αντίθετα, σε όλα τα στρώματα της κοινωνίας μας που έχει αποσαθρωθεί και αποπροσανατολιστεί σε τέτοιο βαθμό ώστε να αυτοπυρπολείται (μεταφορικά και κυριολεκτικά) για να φτιάξει σπίτι και να βοσκήσει τα κατσίκια της. Ο μέσος πολίτης νιώθει νικητής φοροδιαφεύγοντας και είναι περήφανος επειδή αγόρασε το 3ο αυτοκίνητο, που δεν του χρειάζεται. Παρκάρει το παιδί του σε εκατό δραστηριότητες για να μην ασχοληθεί μαζί του. Μετακομίζει στην Αθήνα για να έχει ποιότητα ζωής και διαμαρτύρεται γιατί δε μπορεί να αναπνεύσει και δεν μπορεί να βρει να παρκάρει το 3ο αυτοκίνητο. Τέλος, λέει ότι όλοι οι πολιτικοί είναι ίδιοι και ανάξιοι αλλά τηλεφωνεί στον συγγενή που ξέρει τον σύμβουλο του Υπουργού για να του διορίσει το παιδί του. Φυσικά, στόχος του παιδιού είναι από νωρίς να πάει να παρκάρει στο δημόσιο όπου ο μισθός μπαίνει βρέξει-χιονίσει και έχεις και το απόγευμά σου για να κάνεις και 2η δουλειά.

Αν έχει πράγματι καταλάβει κάτι ο κ. Παπανδρέου και τα στελέχη του, ας τολμήσει να βγει και να πει ότι ο ίδιος ο πολίτης φταίει για την κακή κατάστασή μας σε όλα τα επίπεδα και πεδία. Και μετά ας καλέσει όλους μας να συστρατευτούμε για να αλλάξουμε τη νοοτροπία μας και τους εαυτούς μας. Τότε θα με πείσει κι εμένα.

Τα υπόλοιπα είναι κουραφέξαλα και, αν δεν συμβεί κάτι συνταρακτικό, το ΠαΣοΚ θα κάνει τα ίδια με τους προηγούμενους που έκαναν τα ίδια με τους προηγούμενους που έκαναν τα ίδια με τους προηγούμενους.

Συμμετοχή στο Earthhour

Συμμετέχω στο earthhour, σβήνοντας κάθε ηλεκτρική συσκευή στο σπίτι ή όπου βρίσκομαι. Υπάρχει, βέβαια, μια πιθανότητα μέσα στο σκοτάδι να μη μπορώ να αντισταθώ και να κρατήσω ανοικτό τον υπολογιστή μου και τη σύνδεσή μου στο Internet. Τουλάχιστον είναι φορητός και καταναλώνει λίγο...

Το σημαντικό είναι να υπάρξει ευαισθητοποίηση όλο και μεγαλύτερης μερίδας του παγκόσμιου πληθυσμού στα θέματα του περιβάλλοντος και με τη συμμετοχή μας, έστω για μια ώρα, μπορούμε να μεταφέρουμε ένα φωτεινό μήνυμα μέσα από το σκοτάδι.

Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι σε λίγα μόλις χρόνια θα πρέπει να αλλάξουμε δραστικά τον τρόπο ζωής μας και ότι μπορεί να γίνουμε κι εμείς περιβαλλοντικοί μετανάστες.

Καλησπέρα σας,

Επειδή τις τελευταίες μέρες ακούω όλους τους καλούς κυρίους βουλευτές και τις βουλευτίνες να τσακώνονται για το αν πρέπει να γίνει εξεταστική ή προανακριτική επιτροπή και όλοι υπεραμύνονται της ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης, μήπως μπορεί κάποιος από αυτούς να απαντήσει σε μερικά απλοϊκά ερωτήματα που, πιστεύω, θα απασχολούν αρκετούς από εσάς;

- Γιατί δεν εισηγούνται στα κόμματά τους και στη βουλή να αλλάξει το άρθρο του Συντάγματος που προβλέπει ότι αν οι εισαγγελείς στην έρευνά τους φτάσουν σε ευθύνες πολιτικών, πρέπει να κλείσουν το φάκελο αυτομάτως και τον παραπέμψουν στη Βουλή; Γιατί να μη συνεχίζουν οι δικαστές την έρευνα και να μην αποδίδουν ευθύνες οι ίδιοι; Τί ποιο δημοκρατικό από το να αφήνεται η μία εξουσία να ελέγχει την άλλη;

- Για δεν εισηγούνται να αλλάξει ο νόμος που δίνει καθολική ασυλία στους Βουλευτές εκτός αν έχουν διαπράξει ...φόνο (κάτι δηλ. σαν τις πιθανότητες απόλυσης δημοσίου υπαλλήλου); Η εικόνα που έχουν οι πολίτες είναι ότι οι πολιτικοί εν ενεργεία δεν τιμωρούνται για τίποτα και το μόνο που καλούνται να κάνουν είναι -για λόγους ευθιξίας(!)- να παραιτούνται από τη θέση τους. Με τη λογική αυτή, αν διαπράξω ένα έγκλημα στην επαγγελματική μου δραστηριότητα, θα αρκούσε να παραιτηθώ από τη θέση μου ώστε να φύγουν τα φώτα της δημοσιότητας και να ικανοποιηθεί το κοινό αίσθημα και τα μέσα ενημέρωσης. Γιατί δεν ισχύει και για μένα αυτός ο κανόνας και θα πρέπει να δικαστώ και να τιμωρηθώ;

Μήπως οι ρυθμίσεις αυτές βολεύουν και τους δικαστικούς (η καυτή πατάτα πάει αμέσως στη Βουλή και εμείς νίπτουμε τας χείρας μας) και, φυσικά, τους βουλευτές οι οποίοι κρατούν εντός του οίκου τους τα κακώς κείμενα;

Και μετά διερωτώνται γιατί οι πολίτες έχουν χάσει την εμπιστοσύνη τους στα κόμματα και τους πολιτικούς και ισχυρίζονται ότι δεν είναι όλοι ίδιοι;

Αυτός που δεν είναι ίδιος ας ορθώσει το ανάστημά του και ας πει ότι είναι λάθος το θεσμικό πλαίσιο και πρέπει να αλλάξει και να γίνει αυστηρότερο για τον έλεγχο των βουλευτών και των πράξεών τους.

Ποιες πρωτοβουλίες θεσμικών ρυθμίσεων λαμβάνονται και από ποιο κόμμα; Η αντιπολίτευση φωνασκεί να μην υπάρξει παραγραφή. Γιατί δεν εισηγείται να αλλάξει το χρονικό πλαίσιο που παραγράφονται τα αδικήματα καλύτερα για να προσφέρει και κάτι σε μακροπρόθεσμη βάση αντί να θέλει να κερδίσει πόντους στις δημοσκοπήσεις;

Είναι προφανές ότι η χώρα μας πάσχει από έλλειψη θεσμικού πλαισίου για τη διασφάλιση της διαφάνειας στη δημόσια διοίκηση. Οι διστακτικές προσπάθειες της κυβέρνησης με την προσπάθεια κατάργησης των "ειδικών λογαριασμών" δεν είναι επαρκείς. Ας σπεύσουν κυβέρνηση και αντιπολίτευση να συνεργαστούν για να διορθώσουν και να συμπληρώσουν τις ελλείψεις στο θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας της Πολιτείας. Ας αντιγράψουμε τους Φινλανδούς και του Δανούς, υπάρχουν τόσα καλά παραδείγματα αν δεν ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε.

Είναι μονόδρομος για να πάμε καλύτερα στο μέλλον αλλά και ο μοναδικός τρόπος για να ανακτηθεί η εμπιστοσύνη των πολιτών προς τα κόμματα και τους πολιτικούς που κάποια στιγμή θα πρέπει να αναλάβουν πρωτοβουλίες αν δεν θέλουν να απαξιωθούν τελείως.

Έλλειμμα πολιτικής ή όλα για τη δημοσκόπηση!

Είναι πλέον κοινά αποδεκτή η απογοήτευση των περισσότερων μη δογματικών πολιτών από τους πολιτικούς και τον τρόπο που διαχειρίζονται τα ζητήματα που κατατρέχουν την καθημερινότητά μας.

Η Ν.Δ. βρίσκεται σε κατάσταση αποσύνθεσης εν μέσω Βατοπαιδίου, ανταρτών και ανατροπής του διεθνούς σκηνικού. Το Πα.Σο.Κ. είναι σε κατάσταση ευφορίας γιατί βλέπει τα ποσοστά του να ανεβαίνουν και πλέον είναι το κόμμα που προηγείται στις δημοσκοπήσεις. Τα μικρότερα κόμματα πάλι παρακολουθούν και προσπαθούν με την πρώτη ευκαιρία να επωφεληθούν από τις απώλειες των δύο πρώτων.

Τα "κανάλια μεγάλης τηλεθέασης" ασχολούνται (και θα ασχολούνται για πολύ ακόμα) με τον Εφραίμ και τον Ρουσόπουλο ενώ ο πόλεμος συμφερόντων των βαρώνων των Μέσων θα κρατά καλά μέχρι τελικής πτώσεως των αντιπάλων τους ή σιωπηρών και ύποπτων συμβιβασμών που εμείς θα καταλάβουμε μετά από πολύ καιρό και αφού "σκάσει" ένα ακόμα σκάνδαλό στο μέλλον.

Το ερώτημα, φίλοι μου, είναι κατά πόσο όλα αυτά τα ζητήματα μάς αφορούν και θα πρέπει να τα αφήνουμε να μονοπωλούν το ενδιαφέρον μας. Είμαι βέβαιος ότι για τους περισσότερους από εσάς ισχύει το αντίθετο. Εδώ και καιρό η πλειοψηφία των πολιτών αυτής της χώρας έχει συνειδητοποιήσει ότι η "εικονική πραγματικοτητα" στην οποία μέσα μάς βάζουν τα μέσα ενημέρωσης, δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα.

Τα καθημερινά προβλήματα, η ανασφάλεια, η αβεβαιότητα για το μέλλον, η ανησυχία για το περιβάλλον αλλά και η αισιοδοξία, η ελπίδα και το όραμα είναι πράγματα που, απλά, είναι άσχετα με τις προτεραιότητες των ηλεκτρονικών μέσων ενημέρωσης. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, τα ΜΜΕ προωθούν κοινή ατζέντα αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης.

Στο παιχνίδι αυτό συνηγορούν και βοηθούν οι δημοσκοπήσεις. Πλέον, κάθε κίνηση της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης μετριούνται σε "πραγματικό χρόνο" για να διαπιστωθεί η απήχηση και ανταπόκρισή της στους ψηφοφόρους.

Όλα για τη δημοσκόπηση! Αν κάτι δεν μπορεί να αποτιμηθεί σε δημοσκοπικό όφελος δεν έχει νόημα να γίνει. Μακροπρόθεσμες μεταβολές και θεσμικές αλλαγές αποκτούν δευτερεύοντα ρόλο γιατί τα αποτελέσματά τους μπορεί να τα επωφεληθεί η επόμενη κυβέρνηση και δεν μπορούν να μετρηθούν άμεσα.

Αναλογίζονται οι πολιτικοί μας τις συνέπειες αυτής της τακτικής για τη χώρα; Πώς και τί θα αλλάξει όταν οι επιλογές δράσης γίνονται με γνώμονα τη βραχυπρόθεσμη ενίσχυση στο χρηματιστήριο των δημοσκοπήσεων; Και πού είναι το όραμά τους για την αυριανή πορεία της χώρας μας; Αν όλα κινούνται γύρω από τα ποσοστά των δημοσκοπήσεων οι επιλογές είναι απλές: πυροτεχνήματα που θα κάνουν πάταγο και ο δυνατός τους κρότος και η λάμψη θα αποσπάσουν την προσοχή του κόσμου που είτε με αηδία ή με αποστροφή θα αποδοκιμάσει τον έναν για να πάει στον άλλον (ελλείψει εναλλακτικής λύσης που περιέργως δεν υπάρχει).